មេរៀន ថ្ងៃរ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ និង ថ្ងៃរ៉យ៉ាអ័ទហា
ស្វែងយល់ពីថ្ងៃបុណ្យដ៏សំខាន់ទាំងពីរនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម
រ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ ត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែស្ហាវវ៉ាល បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការបួសខែរ៉ម៉ាហ្ទន។ រីឯ ថ្ងៃរ៉យ៉ាអ័ទហា (ឬរ៉យ៉ាហាជ្ជី) វិញ ត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅថ្ងៃទីដប់នៃខែហ្ស៊ុលហ៊ិជ្ជះ គឺបន្ទាប់ពីថ្ងៃដែលអ្នកធ្វើហាជ្ជីបានឈប់សំណាក់នៅឯអារ៉ហ្វះ។ ក្នុងមេរៀននេះ អ្នកនឹងយល់ដឹងពីថ្ងៃរ៉យ៉ាទាំងពីរ និងអ្វីដែលគេបង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើក្នុងថ្ងៃទាំងពីរនេះ។
គោលបំណងនៃមេរៀន
- យល់ដឹងអំពីថ្ងៃរ៉យ៉ាទាំងពីររបស់អ្នកឥស្លាម។
- យល់ដឹងអំពីកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើនៅក្នុងថ្ងៃរ៉យ៉ាទាំងពីរនេះ។
- ដឹងអំពីក្បួនច្បាប់នៃហ្សាកាត់ហ្វិតត្រោះ។
- ដឹងអំពីក្បួនច្បាប់នៃការធ្វើគួរហ្ពាន (เชือด)។
រ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ (Eid al-Fitr)
ថ្ងៃរ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ គឺជាថ្ងៃទីមួយនៃខែស្ហាវវ៉ាល (ខែទីដប់នៃប្រតិទិនឥស្លាម)។ គេប្រារព្ធឡើងបន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ការបួសក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន។ ឈ្មោះ ហ្វិតត្រោះ មានន័យថា "ស្រាយបួស" ព្រោះក្នុងថ្ងៃនោះ មូស្លីមគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះតាមរយៈការមិនបួស ដើម្បីថ្លែងអំណរគុណដែលទ្រង់បានសម្រួលឲ្យពួកគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចបួសពេញមួយខែ។
“ហើយចូរពួកអ្នកបួសបង្គ្រប់ចំនួន(ថ្ងៃនៃខែរ៉ម៉ាហ្ទន) ហើយចូរពួកអ្នកលើកតម្កើងអល់ឡោះ(តឹកពៀរនៅថ្ងៃរ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ)ចំពោះអ្វីដែលទ្រង់បានចង្អុលបង្ហាញពួកអ្នក ហើយសង្ឃឹមថាពួកអ្នកថ្លែងអំណរគុណ”
តើគេត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះនៅថ្ងៃរ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះ?
សឡាតរ៉យ៉ា
បរិច្ចាគហ្សាកាត់ហ្វិតត្រោះ
បង្ហាញភាពសប្បាយរីករាយ
តឹកពៀរ (Takbir)
ស្វែងយល់ពី ហ្សាកាត់ហ្វិតត្រោះ
- ជម្រះសម្អាតកំហុសឆ្គង៖ លុបបំបាត់កំហុសឆ្គងដែលកើតមានក្នុងពេលបួស (ដូចជាពាក្យសម្តីមិនសមរម្យ)។
- ប៉ះប៉ូវភាពខ្វះខាត៖ បំពេញភាពខ្វះខាតពាក់ព័ន្ធនឹងសុជីវធម៌នៃការបួស។
- ជាអាហារសម្រាប់ជនក្រីក្រ៖ ធ្វើឲ្យពួកគេបានឆ្អែត និងសប្បាយរីករាយในថ្ងៃបុណ្យ។
រ៉យ៉ាអ័ទហា ឬ រ៉យ៉ាហាជ្ជី (Eid al-Adha)
វាជាថ្ងៃបុណ្យទីពីរសម្រាប់អ្នកមូស្លីម ដែលគេប្រារព្ធនៅថ្ងៃទីដប់ នៃខែហ្ស៊ុលហ៊ិជ្ជះ (ខែទីដប់ពីរ)។ ថ្ងៃនេះប្រមូលផ្តុំទៅដោយឧត្តមភាព និងលក្ខណៈពិសេសជាច្រើន។
១. ថ្ងៃដ៏ល្អបំផុតក្នុងមួយឆ្នាំ
ដប់ថ្ងៃដំបូងនៃខែហ្ស៊ុលហ៊ិជ្ជះ ជាថ្ងៃដែលអល់ឡោះស្រលាញ់ពេញចិត្តបំផុតសម្រាប់ការសាងអំពើល្អ។
២. ថ្ងៃហាជ្ជីធំ
ក្នុងថ្ងៃនោះមានកិច្ចការហាជ្ជីដ៏សំខាន់ៗដូចជា ការតវ៉ាហ្វ (ដើរជុំវិញកាក់ហ្ពះ), សំឡេះសត្វជំនូន និងគប់គោលថ្ម។
អ្វីដែលត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃរ៉យ៉ាអ័ទហា?
កិច្ចការដែលត្រូវធ្វើគឺដូចថ្ងៃរ៉យ៉ាហ្វិតត្រោះដែរ (សឡាត, តឹកពៀរ, បង្ហាញភាពរីករាយ) លើកលែងតែការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ហ្វិតត្រោះ។
ចំណុចពិសេសដែលខុសគ្នា គឺការធ្វើ គួរហ្ពាន (ការសំឡេះសត្វ) ដើម្បីបញ្ជិតខ្លួនទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។
ស្វែងយល់ពី គួរហ្ពាន (Qurban)
“ដូចេ្នះ ចូរអ្នកសឡាត និងសំឡេះសត្វដើម្បីម្ចាស់របស់អ្នកចុះ”
ច្បាប់របស់វា៖ គឺជា ស៊ូណិតមូអឹកកាត់ (ស៊ូណិតដែលគេទាមទារខ្លាំង) ចំពោះអ្នកមានលទ្ធភាព។
លក្ខខណ្ឌសត្វដែលត្រូវធ្វើគួរហ្ពាន៖
- ជាសត្វពាហនៈ៖ ត្រូវតែជាសត្វ ចៀម, ពពែ, គោ, ឬអូដ្ឋ។ (ចៀម/ពពែ ១ក្បាល សម្រាប់១គ្រួសារ, គោ/អូដ្ឋ ១ក្បាល អាចចូលគ្នាបាន ៧នាក់)។
- គ្រប់អាយុកំណត់៖ ចៀម (៦ខែ), ពពែ (១ឆ្នាំ), គោ (២ឆ្នាំ), អូដ្ឋ (៥ឆ្នាំ)។
- គ្មានពិការភាពជាក់ស្តែង៖ មិនមែនជាសត្វ ខ្វាក់, ឈឺ, បាក់ជើង, ឬស្គមរីងរៃឡើយ។
- ហាមលក់៖ ហាមឃាត់មិនឲ្យលក់អ្វីមួយពីសត្វគួរហ្ពាន និងមិនត្រូវឲ្យសាច់ជាថ្លៃឈ្នួលអ្នកសំឡេះទេ។
- បែងចែកជា ៣ចំណែក (ស៊ូណិត)៖
- ១/៣ សម្រាប់បរិភោគខ្លួនឯង
- ១/៣ សម្រាប់ផ្ដល់ជាអំណោយ (ហាហ្ឌីយ៉ាស់)
- ១/៣ សម្រាប់ចែកជូនជនក្រីក្រ (សដាហ្កោះ)
- ការផ្ទេរសិទ្ធិ៖ អាចផ្ទេរសិទ្ធិដោយផ្ដល់ថវិកាទៅអង្គការសប្បុរសធម៌ដែលគួរជាទីទុកចិត្ត ឲ្យគេធ្វើជំនួសបាន។