ជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ (រ៉សូល)
ជំនឿនេះគឺជាគោលគ្រឹះ (រូកុន) មួយដ៏សំខាន់ក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះនៃជំនឿឥស្លាម។ មេរៀននេះនឹងបង្ហាញពីនិយមន័យ សារៈសំខាន់ លក្ខណៈសម្បត្តិ និងអច្ឆរិយភាព (មុជីហ្សាត់) របស់បណ្តាអ្នកនាំសារ។
អ្វីដែលអ្នកនឹងសិក្សា
១. និយមន័យជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ (រ៉សូល)
គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងដាច់ខាតថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតជាបានតែងតាំងអ្នកនាំសារ (រ៉សូល) ម្នាក់សម្រាប់ប្រជាជាតិនីមួយៗ ដើម្បីអំពាវនាវពួកគេឱ្យគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ដោយមិនធ្វើស្ហ៊ីរិក (ការដាក់ภาคี) ឡើយ។
“ហើយជាការពិតណាស់ រាល់ប្រជាជាតិនីមួយៗយើងបានតែងតាំងអ្នកនាំសារម្នាក់ ដោយគេបង្គាប់ពួកគេឱ្យគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះ និងចៀសវាងពីតហ្គ៊ូត។”
យើងមានជំនឿថា បណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយគឺជាមនុស្សសច្ចៈ ទៀងត្រង់ គួរឱ្យជឿទុកចិត្ត កោតខ្លាចអល់ឡោះ មានទំនួលខុសត្រូវ និងជាអ្នកចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដ៏ល្អ។ ពួកគាត់បានផ្សព្វផ្សាយនូវរាល់អ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រើ ដោយគ្មានការលាក់បាំង ផ្លាស់ប្តូរ ឬបន្ថែមបន្ថយឡើយ។
២. តម្រូវការរបស់មនុស្សលោកចំពោះសារពីអល់ឡោះ
មនុស្សលោកត្រូវការសារពីព្រះជាម្ចាស់ជាចាំបាច់បំផុត ដើម្បីចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់សេចក្តីពិត និងច្បាប់បញ្ញត្តិត្រឹមត្រូវ។ សារនេះប្រៀបដូចជា ព្រលឹងវិញ្ញាណ ពន្លឺរស្មី និងជាជីវិត របស់ពិភពលោក។ បើគ្មានสิ่งទាំងនេះទេ តើពិភពលោកនឹងទៅជាយ៉ាងណា?
ហេតុនេះហើយ អល់ឡោះទ្រង់បានហៅសាររបស់ទ្រង់ថាជា "វិញ្ញាណ (រួហ)"។ ខួរក្បាលមនុស្សទោះអាចដឹងខុសត្រូវខ្លះៗ តែមិនអាចដឹងពីសេចក្តីលម្អិត និងរបៀបគោរពសក្ការៈបានឡើយ បើគ្មានការណែនាំតាមរយៈវ៉ាហ៊ី (វិវរណៈ) ពីទ្រង់នោះទេ។
៣. ជាគោលគ្រឹះមួយក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះនៃជំនឿ (រូកុនអ៊ីម៉ាន់)
ជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ គឺជាគោលគ្រឹះមួយក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះនៃជំនឿទាំងប្រាំមួយ។ កាតព្វកិច្ចរបស់យើងគឺត្រូវមានជំនឿចំពោះអ្នកនាំសារទាំងអស់ដោយគ្មានការបែងចែក។
“អ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)មានជំនឿលើអ្វីៗដែលម្ចាស់របស់គេបានបញ្ចុះមកឱ្យគេ ហើយបណ្ដាអ្នកមានជំនឿក៏ដូចគ្នាដែរ។ ពួកគេទាំងអស់មានជំនឿលើអល់ឡោះ បណ្ដាម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់ និងបណ្ដាគម្ពីររបស់ទ្រង់ ហើយនិងបណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ (ពួកគេបាននិយាយថា៖) ពួកយើងមិនបែងចែកអ្នកនាំសារណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះនោះឡើយ។”
ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ ក៏បានមានប្រសាសន៍អំពីជំនឿ (អ៊ីម៉ាន់) ថា៖
“អ្នកត្រូវជឿចំពោះអល់ឡោះ បណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់ បណ្តាគម្ពីររបស់ទ្រង់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ជឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និងជឿថាវាសនាល្អ និងវាសនាអាក្រក់សុទ្ធតែអល់ឡោះបានកំណត់រួច។”
៤. សញ្ញាភស្តុតាង និងអច្ឆរិយភាព (មុជីហ្សាត់)
ឧទាហរណ៍អច្ឆរិយភាពមួយចំនួន៖
- ដំបងរបស់ព្យាការីមូសា ប្រែក្លាយជាសត្វពស់។
- ព្យាការីអ៊ីសា ផ្តល់ដំណឹងពីអ្វីដែលមនុស្សបរិភោគ និងស្តុកទុកក្នុងផ្ទះ។
- ការបំបែកព្រះចន្ទជាពីរ ចំពោះព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ។
៥. តើជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារផ្ទុកអ្វីខ្លះ?
សារទាំងអស់មានគោលដៅរួម គឺអំពាវនាវឱ្យគោរពអល់ឡោះតែមួយគត់។ ប៉ុន្តែច្បាប់បញ្ញត្តិ (ហាឡាល់-ហារ៉ាំ) អាចខុសគ្នាខ្លះៗទៅតាមសម័យកាលនៃប្រជាជាតិនីមួយៗ។
យើងត្រូវជឿទាំងព្យាការីដែលស្គាល់ឈ្មោះ (អ៊ីព្រហ៊ីម, មូសា, អ៊ីសា, មូហាំម៉ាត់ ﷺ) និងព្យាការីដែលយើងមិនស្គាល់ឈ្មោះ។ ការបដិសេធម្នាក់ ស្មើនឹងបដិសេធទាំងអស់។
ត្រូវជឿជាក់ចំពោះរឿងរ៉ាវដែលត្រឹមត្រូវ និងអច្ឆរិយភាពរបស់ពួកគាត់ ដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរគួរអាន និងស៊ុណ្ណះ ដូចជារឿងព្យាការីមូសាបំបែកសមុទ្រជាដើម។
ត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់អ្នកនាំសារដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកកាន់យើង គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ ដែលជាព្យាការីចុងក្រោយគេបង្អស់។
៦. លក្ខណៈសម្បត្តិរបស់អ្នកនាំសារ
៧. ផ្លែផ្កានៃជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ
ដឹងពីក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះ
ទ្រង់បានបញ្ជូនអ្នកនាំសារមកចង្អុលបង្ហាញផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងរបៀបគោរពសក្ការៈ ដែលបញ្ជាក់ពីការយកចិត្តទុកដាក់របស់ទ្រង់ចំពោះខ្ញុំបម្រើ។
ដឹងគុណអល់ឡោះ
ការបញ្ជូនអ្នកនាំសារ គឺជាឧបការគុណ (នៀកម៉ាត់) ដ៏ធំធេងដែលយើងត្រូវដឹងគុណចំពោះទ្រង់។
ស្រឡាញ់ និងលើកតម្កើងអ្នកនាំសារ
ដោយសារការលះបង់របស់ពួកគាត់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយសាររបស់អល់ឡោះ យើងត្រូវស្រឡាញ់ និងកោតសរសើរពួកគាត់។
ទទួលបានសុភមង្គល
ការប្រតិបត្តិតាមសាររបស់ពួកគាត់ នឹងនាំមកនូវความดีงาม ការចង្អុលបង្ហាញ និងសុភមង្គលទាំងក្នុងលោកិយ និងថ្ងៃបរលោក។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ “អ្នកណាហើយដែលបានដើរតាមការចង្អុលបង្ហាញរបស់យើងនោះ គឺគេនឹងមិនវង្វេង (នៅក្នុងលោកិយ) និងមិនលំបាកឡើយ (នៅថ្ងៃបរលោក)។ តែបើអ្នកណាហើយបានងាកចេញពីការដាស់តឿនរបស់យើង ពិតប្រាកដណាស់សម្រាប់គេគឺការរស់នៅយ៉ាងលំបាកវេទនា។” (តហា៖ ១២៣-១២៤)